Rok założenia 1988

Get Adobe Flash player

      Fundacja Kultury Polskiej została założona w 1987 roku przez najwybitniejszych polskich artystów, twórców i naukowców mieszkających w Polsce i zagranicą dla wspierania i promocji polskiej kultury, jej twórców oraz ochrony dziedzictwa narodowego. Fundacja jest niezależną organizacją pozarządową, a majątek jej stanowi otrzymany od fundatorów fundusz założycielski oraz wpłaty od Darczyńców i Sponsorów.

     Pierwszym Przewodniczącym Rady Fundacji był profesor Stanisław Wisłocki, Prezesem Zarządu profesor Tadeusz Polak. W pierwszym składzie Zarządu znaleźli się: Waldemar Dąbrowski, Jerzy Duda-Gracz, Jan Ekier, Maria Fołtyn, Józef Gierowski, Henryk Kluba, Jerzy Lisowski, Czesław Niedzielski, Eugeniusz Piliszek, Wacław Sadkowski, Rafał Skąpski, Andrzej Strumiłło, Szymon Szurmiej, Zygmunt Świechowski, Tomasz Tłuczkiewicz, Beata Tyszkiewicz, Janusz Warmiński. Obecnie Przewodniczącą Rady jest Beata Tyszkiewicz, Prezesem Zarządu Rafał Skąpski.  Aktualny skład Zarządu Fundacji to: Jan Broniek, Zbigniew Czop, Maria Fołtyn, Ignacy Gogolewski, Aleksander Krawczuk, Janusz Odrowąż-Pieniążek, Wacław Sadkowski, Wojciech Siemion, Andrzej Strumiłło, Zbigniew Święch, Urszula Trawińska-Moroz. Fundacja posiada swoją Filię w Krakowie, której Przewodniczącym Rady jest profesor Aleksander Krawczuk i w Poznaniu, kierowaną przez Stanisława Lorenca.

     Fundacja Kultury Polskiej podejmuje wielostronne działania na rzecz polskiej kultury, organizuje imprezy popularyzujące osiągnięcia wybitnych polskich artystów, prezentuje współczesną sztukę polską w kraju i za granicą, pomaga wybitnie uzdolnionym młodym twórcom i artystom oraz podejmuje działania na rzecz poszerzania związków polskiej kultury z kulturą światową.  FKP organizuje wystawy i koncerty, finansuje wydania literatury polskiej w przekładach na języki światowe. Fundacja bierze udział w ogólnopolskiej dyskusji na temat stanu polskiej kultury i organizuje w swojej siedzibie cykliczne spotkania i seminaria dotyczące kondycji artysty we współczesnym świecie.

     W ostatnich latach ponieśliśmy dotkliwą stratę. Odeszli, w 1998 pierwszy Przewodniczący Rady Fundacji - profesor Stanisław Wisłocki, a w 2001  Prezes Zarządu profesor Tadeusz Polak, faktyczny inspirator powołania Fundacji. Tadeusz Polak - znakomity organizator przeprowadził Fundację przez wiele trudnych chwil, przekazując następcom instytucję z ogromnym dorobkiem merytorycznym. Był  on inicjatorem przygotowania cyklu seminariów poświęconych ochronie dziedzictwa narodowego. Organizację pierwszego z nich, poświęconego podsumowaniu aktualnego stanu prac nad rewindykacją polskich dóbr kultury utraconych na skutek działań wojennych przerwała Jego przedwczesna śmierć. Czujemy moralny obowiązek uczcić pamięć naszego pierwszego Prezesa. Próbujemy pozyskać od darczyńców środki na ustanowienie corocznej nagrody im. Tadeusza Polaka za działalność na rzecz ochrony polskiego dziedzictwa kulturalnego lub ufundowanie stypendium dla młodego, wyróżniającego się konserwatora. W dniu 9 listopada 2002 roku, w pierwszą rocznicę śmierci na ścianie Domu Harcerza w Gdańsku została odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona  pamięci Tadeusza Polaka. W ceremonii wzięli udział przedstawiciele władz FKP z prezesem Rafałem Skąpskim na czele.

     Poczesne miejsce w pracach FKP zajmuje ochrona polskiego dziedzictwa narodowego, także poza granicami Rzeczpospoliej Polskiej. Prace dokumentacyjne i konserwatorskie prowadzone były głównie w ramach komisji powołanych z inicjatywy Fundacji przez Ministra Kultury i Sztuki. Już w 1988 utworzona  została polsko-ukraińska komisja mieszana ds. Cmentarza Łyczakowskiego pod przewodnictwem prof. Alfreda Jahna, której zadaniem było doprowadzenie do uznania cmentarza (łącznie z Cmentarzem Obrońców Lwowa, zw. „Cmentarzem Orląt”) przez władze ukraińskie za zespół zabytkowy oraz przeprowadzenie konserwacji nagrobków szczególnie wartościowych pod względem historycznym i artystycznym.  Cmentarz od ponad 200 lat (założony został w 1786 roku) jest nekropolią Polaków, Austriaków, Ukraińców, Ormian, Czechów, Rosjan i innych narodowości, które miały istotny udział w życiu Lwowa i znaczący wpływ na tworzenie  historii miasta. Strona polska objęła ochroną groby wybitnych obywateli Lwowa narodowości polskiej oraz żołnierzy powstań 1830, 1863 i Obrońców Lwowa w 1918 roku. Przede wszystkim sporządzono  aktualny wykaz ważniejszych kaplic (5 obiektów) i nagrobków (63). Zachowane nagrobki reprezentują różne style artystyczne, jakie występowały na przestrzeni ostatnich dwóch stuleci, są dziełami wybitnych często rzeźbiarzy. Fundacja przeprowadziła ze swoich środków konserwację 4 nagrobków oraz 3 płyt nagrobnych wytypowanych przez Komisję ze względu na swoje wartości artystyczne i historyczne, w tym rzeźbę autorstwa Hartmana Witwera. Poza nadzorem nad specjalistycznymi pracami konserwatorów kamienia Komisja wystąpiła na wniosek strony ukraińskiej z inicjatywą rozszerzenia działań o inne zabytki polskie na terenie Ukrainy i ukraińskie w Polsce. Wynikiem tej propozycji było przedstawienie przez stronę ukraińską listy 15 cerkwi, 20 obiektów przedstawiła strona polska. W wyniku interwencji członków komisji, na restaurację cerkwi na Podkarpaciu przeznaczono środki finansowe z budżetu Ministerstwa Kultury i Sztuki. Strona polska wystąpiła o sfinansowanie prac przy zabytkach polskich na terenie Zachodniej Ukrainy na zasadzie wzajemności.

     W wyniku działań Fundacji i komisji pod przewodnictwem prof. Bogdana Zakrzewskiego został odremontowany i przywrócony wiernym tamtejszej parafii kościół p.w. Wniebowzięcia NMP w Rudkach k. Lwowa, Restauracja znajdującej się w nim kaplicy Fredrów i zlokalizowanej poniżej krypty Fredrów umożliwiła zorganizowanie w odnowionych podziemiach uroczystości powtórnego pochówku szczątków Aleksandra Fredry i członków jego rodzinyw dniu 29 września 1990roku.Program uroczystości poza Mszą Żałobną koncelebrowaną przez ks. bp. Stefana Moskwę - sufragana diecezji przemyskiej i bp. Filemona Kurczabę - przedstawiciela metropolity halicko-kijowskiego obejmował również zwiedzanie pałacu Fredrów w Beńkowej Wiszni (obecnie użytkowanego przez Zespół Szkół Rolniczych) oraz spektakl komedii A. Fredry „Zemsta” w wyko- naniu Polskiego Teatru Ludowego ze Lwowa. Fundacja umożliwiła udział w uroczystościach  darczyńców świadczących na rzecz  konserwacji rudeckiego kościoła w większości Polaków, którzy opuścili te ziemie po 1945 roku, jak również przedstawicieli szkół noszących imię Aleksandra Fredry. W uroczystościach uczestniczyła Elżbieta z Szeptyckich Weymanowa, prawnuczka Aleksandra Fredry.  Okolicznościową mowę wygłosił prof. Bogdan Zakrzewski, który przypomniał, że „Fredrowie w krypcie grobowej nie zaznawali spokoju już od początków jej zorganizowania. Była ona plądrowana u schyłku XIX wieku, a w 20-leciu międzywojennym jej stan przedstawiał się tragicznie. Nie pomogły rozpaczliwe apele do ówczesnych dygnitarzy państwowych i luminarzy kultury i nauki. Nierównie tragiczniejsze losy spotkały ją po II wojnie światowej, gdy kościół zamieniono na magazyn żywnościowy. Dopiero w 1988 roku, dzięki Fundacji Kultury Polskiej i powołanej przez ministra kultury i sztuki Komisji Fredrowskiej,   zajęto się kryptą, a przede wszystkim dokonano ostatecznej identyfikacji mumiiAleksandra Fredry, nie bez przeszkód i zwątpień, wieści gminnych i różnych amatorskich nowinkarzy”.

     Fundacja zainicjowała w 1988 r. powołanie komisji kierowanej przez prof. Aleksandra Gieysztora ds. sprowadzenia prochów Stanisława Augusta Poniatowskiego z Białorusi do Warszawy. Szczątki króla zostały przeniesione do kościoła w Wołczynie w 1938 roku, gdyż groziło im całkowite unicestwienie w zalewanej przez Newę krypcie kościoła św. Katarzyny w Sankt Petersburgu. Dobra wołczyńskie  na początku XVIII wieku drogą ożenku przypadły Stanisławowi Poniatowskiemu - ojcu Stanisława Augusta. On też był fundatorem miejscowego kościoła.  Ceremoniał pogrzebowy w 1ipcu 1938 roku odbył się potajemnie, nocą. Trumnę umieszczono w północno-zachodniej niszy, w pomieszczeniu dawnego skarbca. . Kościół został zamknięty decyzją miejscowych władz białoruskich w 1953 roku i do połowy lat osiemdziesiątych służył potrzebom kołchozu jako magazyn chemikaliów i nawozów. Nie remontowany obiekt uległ zniszczeniu, elementy więźby dachowej i górne partie murów uległy zawaleniu, powodując wewnętrzne zasypisko gruzu i drewna znacznej grubości. Uszkodzeniu uległa również krypta „królewska” i znajdująca się w niej trumna. W 1989 roku, na zlecenie Fundacji w krypcie przeprowadzono badania archeologiczne, które miały na celu wyselekcjonowanie szczątków kostnych i przedmiotów związanych z pochówkiem króla, fragmentów tkanin, skóry, drewna i metalu. Rezultaty badań zostały opublikowane w komunikatach Komisji, a przeprowadzone dodatkowo badania morfologiczne szczątków kostnych potwierdziły, że należały one do Stanisława Augusta. Urna z prochami króla spoczęła w 1995 r. w podziemiach archikatedry warszawskiej podczas uroczystości kościelno-państwowych, w obecności Prezydenta RP Lecha Wałęsy i przedstawicieli władz Białorusi. Przy okazji prac Komisji w kościele św. Trójcy w Woł- czynie, stanowiącym wysokiej klasy obiekt zabytkowy, przeprowadzono prace zabezpieczające, oczyszczono wnętrze, wykonano dokumentację fotogrametryczną.

     W 1989 roku FKP zwróciła się z apelem do Prezydenta Wilna o wstrzymanie akcji likwidowania polskich nagrobków, nie otoczonych opieką przez rodziny na Cmentarzu na Rossie, deklarując objęcie patronatem wszystkich grobów obywateli polskiego pochodzenia. W tym celu przedstawiono propozycję powołania wspólnej, polsko-litewskiej komisji, która objęłaby opieką zabytkowe cmentarze wileńskie. Niestety, strona litewska nie podjęła tej inicjatywy. W tej sytuacji Fundacja postanowiła rozpocząć społeczną zbiórkę pieniędzy na ratowanie cmentarza. Ze zgromadzonych na koncie FKP środków zakonserwowano i uporządkowano 8 nagrobków, w tym grób Adama Piłsudskiego, brata Marszałka i obelisk żołnierzy gen. Żeligowskiego poległych w 1920  roku. Działając z upoważnienia FKP prof. Edmund Małachowicz przystąpił do projektu uporządkowania kwatery AK przed murem cmentarnym w pobliżu grobu Matki Marszałka. Mogiły zostały obmurowane, a następnie ustawiono na nich jednakowe krzyże wg projektu prof. Małachowicza.

     W 1991 r. FKP na wniosek polskiego konsula generalnego w Mińsku i proboszcza kościoła farnego w Nowogródku podjęła się konserwacji trzech najcenniejszych obrazów z tego kościoła, wśród nich słynącego cudami wizerunku Madonny z Dzieciątkiem związanego według miejscowej tradycji z Adamem Mickiewiczem, a także obrazu ołtarzowego św. Michała Archanioła i portretu Krzysztofa Chodkiewicza. Prace konserwatorskie pod kierunkiem komisji ekspertów, której przewodniczył prof. Zygmunt Świechowski. zostały przeprowadzone w Warszawie przez zespół specjalistów z Pracowni Konserwacji Zabytków. Dzięki temu, obok prac zabezpieczających można było ustalić proweniencję i okres powstania malowideł. Po zakończeniu działań konserwatorów i komisji odbyła się publiczna wystawa malowideł w Warszawie, a następnie w Mińsku Białoruskim, po czym powróciły one na swe miejsce w nowogródzkiej farze.

     Działalność Fundacji Kultury Polskiej w dziedzinie ochrony i konserwacji zabytków na Ukrainie, Białorusi i Litwie została zadokumentowana w wydawnictwach własnych FKP. Wydano następujące publikacje: „Wołczyn Stanisława Augusta”, „Powtórny pogrzeb Aleksandra Fredry”, „Cmentarz Łyczakowski we Lwowie, współpraca polsko-ukraińska”, „Nowogródzkie obrazy w konserwacji” (wszystkie wymienione w opracowaniu Ewy Świechowskiej). Ponadto wydane zostały „Dzieje Królewskiego Wołczyna” Aleksandry Zgorzelskiej i „Nieznane Petersburskie ślady Stanisława Augusta Poniatowskiego” Romualdy Hankowskiej.

     Fundacja udostępnia swoje archiwum z materiałami tekstowymi i fotografiami doku- mentującymi prace FKP nad ochroną polskiego dziedzictwa kulturalnego na dawnych Kresach Rzeczpospolitej. Kopie tych dokumentów  znalazły się w książce Mieczysława Wojtczaka „Zdobywanie Moskwy”, której promocja miała miejsce 12 października 2006 w redakcji „Polityki”.

     Fundacja wspomaga też Polaków mieszkających poza granicami. I tak pomagaliśmy Polskiemu Teatrowi ze Lwowa, współpracowaliśmy z Fundacją Kultury Polskiej im. Józefa Montwiłły w Wilnie. Po dokładnym rozeznaniu potrzeb FKP dokonała wyboru, zakupu i ekspedycji książek (encyklopedie, słowniki języka polskiego, klasyka polskiej literatury dziecięcej i mło- dzieżowej) dla środowisk polskich w Kazachstanie, Litwie, Białorusi, Ukrainie i na Zaolziu.  

W 1996 r. przyjęto grupę dzieci z polskiej szkoły w Magunach na Litwie, którym zorganizowano i sfinansowano pobyt, przygotowując bogaty program kulturalny we współpracy z warszawskimi muzeami. Dzieci m.in. uczestniczyły w warsztatach w Muzeum Archeologicznym i zajęciach edukacyjnych w Zamku Królewskim.

Przy okazji realizacji w 1997 roku, wspólnie ze Studiem Filmowym „Sambor”, filmu dokumentalnego poświęconego zbiorom malarstwa polskiego znajdującego  się w Lwowskiej Galerii Obrazów i jej filii na zamku w Olesku powstał unikalny zapis na taśmie filmowej zasobów muzealnych zgromadzonych w tych obiektach.

Zbiory te to kolekcja dwóch tysięcy dzieł polskich artystów (od XIV do XX w.), znajdujących się w siedzibie Lwowskiej Galerii i jej filii na zamku w Olesku i Złoczowie: Norblina, Baciarellego, Gierymskiego, Boznańskiej, Chełmońskiego, Wyczółkowskiego, Matejki, Malczewskiego, Czapskiego, Cybisa..... Film, wyemitowany w II Pr. TVP, spotkał się z dużym zainteresowaniem widzów. Autorami filmu jest para wybitnych dokumentalistów, Anna Górna-Zając i Lubomir Zając. Obecnie  planują  oni  rejestrację archiwalnych zasobów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie.

Fundacja patronowała idei upamiętnienia miejsca urodzin Czesława Miłosza w Szejteniach, zgłoszoną przez litewską Fundację Miejsca Rodzinnego Czesława Miłosza.

W 1999r. Fundacja nawiązała współpracę z polskimi organizacjami w Republice Chakasja, ofiarowując m.in. pomoc finansową w konserwacji księgozbioru gromadzonego od początku XIX w. przez polskich zesłańców, osadzanych w tej zauralskiej Republice. Kulturalno-Narodowa Organizacja „Polonia” powstała w 1993 roku. Po przemianach politycznych w wyniku rozpadu Związku Radzieckiego Polacy mieszkający w Chakasji zaczęli się organizować, aby pielęgnować polską tradycję i język przodków, dokumentować wkład polskich zesłańców w naukę i kulturę Syberii. Polacy w południowej Syberii zostali przymusowo osiedleni w wyniku represji po Powstaniu Listopadowym, w ogromnej liczbie zesłani po Powstaniu Styczniowym i innych zrywach niepodległościowych XIX i początków XX wieku, a także po 1939 roku w wyniku wysiedleń ludności  polskiej z Ziem Wschodnich Rzeczpospolitej Mieszkają tu również potomkowie Polaków, którzy przybyli na przełomie XIX i XX wieku na Syberię w poszukiwaniu pracy. W wyniku prężnie rozwijającej się działalności Organizacji „Polonia” rośnie liczba szkół z polskim językiem wykładowym, organizowane są wystawy, seminaria i koncerty. Dla tych szkół Fundacja przekazała płyty CD z polską muzyką klasyczną  i rozrywkową, książki oraz zestawy komputerowe.  Ponadto zakupione zostały nuty dla miejscowego zespołu „Krakowiak”, udzielana jest stała pomoc w kolportowaniu wydawanego przez organizację „Polonia” pisma „Rodacy”.

Współpraca z Studiem Filmowym Sambor w 2001 r. zaowocowała realizacją filmu dokumentalnego „Bliscy a dalecy”, realizowanego wspólnie ze stroną ukraińską na temat perspektyw pogłębienia współpracy  i szans na przyszłość, wynikających z naszego sąsiedztwa. Przy realizacji tego filmu udało się zaangażować czołowych działaczy polskich i ukraińskich, a komentarz wygłosił red. Jerzy Giedroyc. Była to ostatnia wypowiedź Redaktora zarejestrowana kamerą. Premierowy, uroczysty  pokaz odbył się 18 czerwca 2001 roku w kinie „Muranów”, w obecności Ambasadora Republiki Ukrainy, wieczorem tego samego dnia został wyemitowany w Programie II TVP.

Z kolei perspektywom współpracy polsko -  białoruskiej w kontekście historycznym poświęcony był film dokumentalny „Bóg przebacza zawsze”, wyprodukowany przez Telewizję Polską we współpracy z Fundacją.

W ramach porozumienia z Polską Wytwórnią Papierów Wartościowych Fundacja wsparła realizację filmu dokumentalnego w reżyserii Ryszarda Bugajskiego o Ignacym Janie Paderewskim - artyście i polityku. We współpracy ze studiem filmowym „Opus Film” pomogliśmy w realizacji cyklu filmów poświęconych prądom ideowym oraz ludziom, którzy wywarli znaczący wpływ na życie społeczne i artystyczne (wśród nich m.in. „Malczewski”, „Oszalały Brzechwa”, „Symbolika mitów polskich”).

Fundacja Kultury Polskiej wspiera materialnie Polaków ze Wschodu i służy pomocą organizacyjną, ufundowała stypendium dla J. Pileckiego, młodego muzyka z Wilna, studenta Akademii Muzycznej w Warszawie i dla L. Wereńczuk, studentki dziennikarstwa ze Lwowa, redaktorki „Gazety Lwowskiej”.   Dla liceów we Lwowie i Krzemieńcu przekazano wideokasety o Krakowie.

Fundacja pomogła w organizacji Konkursu Zespołów Kameralnych im. I. J. Paderewskiego organizowanego przez Polskie Towarzystwo Naukowe w Żytomierzu (Ukraina). Pierwsza edycja odbyła się w grudniu 2005, a jury przewodniczył wybitny pianista Karol Radziwinowicz.

W 1999 roku Fundacja ustanowiła doroczną Nagrodę „Złote Berło”. Obszar nagrody to najpełniej rozumiana twórczość intelektualna pojedynczego człowieka lub zbiorowości, grupy twórców, organizacji społecznej, instytucji artystycznej, ruchu kulturalnego czy naukowego. Jej wysokość to (od 2005) 110 000 złotych, co stanowi najwyższą kwotę nagrody przyznawanej w dziedzinie kultury. Fundatorem Nagrody jest BIG Bank Gdański SA, obecnie Bank Millennium. W dyspozycji Laureata głównej nagrody jest tzw. „Mała” nagroda w wysokości 11 000 złotych, również ufundowana przez Bank Millennium. Złote Berło zaprojektował i wykonał profesor ASP Krzysztof Nitsch.  Laureata nagrody wybiera kapituła w składzie: Agnieszka Duczmal, Aleksander Krawczuk, Bogusław Kott (wiceprzewodniczący), Jerzy Lisowski (nie żyje), Andrzej Strumiłło, Rafał Skąpski, Beata Tyszkiewicz (przewodnicząca).

Pierwszym laureatem Nagrody Złotego Berła został Jerzy Giedroyc - za życie i dzieło, za umysł i wizję, za hart ducha i prawość charakteru. Nagroda została wręczona Redaktorowi w siedzibie paryskiej „Kultury” w Maison Laffitte. A w Warszawie odbył się z tej okazji Galowy koncert w Filharmonii Narodowej pod tytułem „Swingujący Duch Chopina”. Koncert  został wpisany do kalendarium imprez Roku Chopinowskiego pod patronatem prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. „Małą” nagrodę Laureat przyznał Krzysztofowi Czyżewskiemu, założycielowi Fundacji „Pogranicze”.

W 2000 roku, decyzją Kapituły Nagrody, laureatem został Wojciech Kilar - za wybitne dzieła muzyki kameralnej, symfonicznej i filmowej, za rozsławianie polskiej kultury na świecie, za wierność krajobrazom dzieciństwa, za radość życia i radość tworzenia.. Uroczystość wręczenia nagrody dla Wojciecha Kilara miała miejsce podczas Gali FKP w Studiu Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego.

W 2001 Nagrodą uhonorowano Stanisława Lema - za wyprzedzenie myślą swojego czasu, a towarzysząca wręczeniu Złotego Berła ceremonia w Sali Hołdu Pruskiego w krakowskich Sukiennicach zgromadziła najwybitniejszych przedstawicieli nauki i kultury. .Na wniosek Laureata tzw. „Małą” Nagrodę otrzymała młoda poetka Jolanta Stefko.

W 2002 roku Złote Berło otrzymał Roman Polański - za całokształt twórczości filmowej wypełnionej odkrywczym poszukiwaniem środków wyrazu, poszerzających i pogłębiających wrażliwość widza,  a jednocześnie za wierność doświadczeniom jakie przypadły w udziale Artyście i jego społeczności. Przyjazd Laureata do Polski i pokaz retrospektywny jego filmów podczas Gali Fundacji stał się dużym wydarzeniem kulturalnym.

W 2003 roku Złotym Berłem nagrodzono wybitna śpiewaczkę Ewę Podleś za maestrię, kunszt wokalny, za kulturę muzyczną, konsekwencję dokonywanych wyborów artystycznych, pozwalające Polsce i Polakom czuć się dumnymi z jedynego na świecie autentycznego kontraltu. „Małą” nagrodę Ewa Podleś przyznała młodemu wiolonczeliście Bartoszowi Koziakowi.  Uroczystość wręczenia nagrody uświetniona koncertem Laureatki miała miejsce w Teatrze Stanisławowskim w Łazienkach.

W 2004 roku laureatem Nagrody Złote Berło został Sławomir Mrożek za całokształt twórczości, zgłębiającej gorzkie i ponure paradoksy życia w intencji uszlachetnienia kondycji ludzkiej. Nagrodę Honorową na wniosek Sławomira Mrożka  otrzymał rysownik Marek Raczkowski.

W 2005 roku Nagrodę otrzymał Janusz Gajos za wirtuozerskie kreacje teatralne i filmowe pogłębiające prawdę o człowieku naszych czasów, a na wniosek Laureata „Małą” Nagrodę Piotr Adamczyk.

Zgodnie z zapoczątkowaną w 2003 tradycją kolejne edycje Złotego Berła odbywają się również  w Teatrze Stanisławowskim, gdzie są  każdorazowo rejestrowane przez Telewizję.

W 2006  roku Złotym Berłem nagrodzono Tadeusza Różewicza za całokształt twórczości poetyckiej, dramatopisarskiej i prozatorskiej, cechującej się obezwładniającą wręcz prostotą wyrazu artystycznego   i nieubłaganą dociekliwością moralistyczną oczyszczającą wrażliwość odbiorców ze wszystkiego co przygłusza, stępia i rutynizuje. Ceremonii wręczenia nagrody w Teatrze Narodowym towarzyszyło widowisko poetyckie „Słowo poety” w reżyserii Kazimierza Kutza, z udziałem Janusz Gajosa, Olgierda Łukaszewicza, Daniela Olbrychskiego, Jerzego Radziwiłowicza i Zbigniewa Zamachowskiego. „Małą” Nagrodę odebrał młody poeta z Gdańska Tadeusz Dąbrowski.

W 2007 Złotym Berłem nagrodzono Marię Fołtyn  za wybitne osiągnięcia artystyczne-wokalne, reżyserskie i pedagogiczne oraz wytrwałą promocję muzyki polskiej w świecie. Uroczystość odbyła się w Salach Redutowych Teatru Wielkiego Opery Narodowej, a uświetnił ją koncert Śpiewnik Domowy z udziałem solistów Teatru Wielkiego i gwiazd estrady: Edyty Górniak, Ireny Santor, Kayah, Maryli Rodowicz i Mieczysława Szcześniaka. Nagrodę Honorową na wniosek Laureatki wręczono tenorowi Rafałowi Bartmińskiemu.

W 2008 roku Nagrodą Złotego Berła wyróżniono Wojciecha Młynarskiego za pełną niezwykłych walorów śpiewającą twórczość, kreującą estetyczną i etyczną wrażliwość kilku pokoleń Polaków. Nagrodę Honorową otrzymał Andrzej Poniedzielski. Ceremonia wręczenia Nagrody miała miejsce w Teatrze Ateneum.

Dużą wagę przywiązuje Fundacja Kultury Polskiej do prezentacji i promocji kultury polskiej poza granicami kraju. Jednak zależne jest to przede wszystkim od znalezienia partnera, zwykle jest to organizacja pozarządowa, który ze swej strony stworzy warunki do takich działań.

Dzięki współpracy z argentyńską fundacją Givre prace polskich artystów brały udział w Przeglądzie Fotografiki Latynoamerykańskiej w Buenos Aires.

Hiszpańska Fundacja Rielo z Madrytu opublikowała specjalny numer wydawanego przez siebie periodyku literackiego Equivalencisias poświęcony polskiej poezji współczesnej w wersji 3-językowej: polskiej, angielskiej i hiszpańskiej. Publikację zilustrował Stasys Eidrigievicius.

Największa prezentacja polskiej kultury zagranicą przygotowana przez FKP miała miejsce w Monachium w 1991 roku. Było to możliwe dzięki długoletniej współpracy z Fundacją Spielmotor, której założycielami są koncern BMW i miasto Monachium. Przez ponad dwa tygodnie stolica Bawarii żyła polską kulturą. Impreza pod nazwą  „Dialog mit Polen” odbyła się w lipcu 1991 roku i stała się pierwszą na tak wielką skalę polską imprezą kulturalną w Bawarii. Na program złożyły się na m.in. spektakle teatralne teatrów: Starego (Hamlet IV w reż Andrzeja Wajdy), Cricot 2 („Dziś są moje urodziny”), Studio (Pielgrzymi i tułacze” w reż. Jerzego Kaliny) i Gardzienice (Carmina Burana), wystawa Andrzeja Pągowskiego „Miasto Plakatów”, której towarzyszył specjalnie przygotowany album poświęcony twórczości artysty, pokazy filmowe, w tym retrospektywa Andrzeja Wajdy, publiczne dyskusje, m.in. Andrzeja Wajdy i Volkera Schloendorffa, Adama Michnika i Michaela Stuermera oraz wykłady Andrzeja Koeniga, Karola Sauerlandera i Lecha Sokoła o polskiej kulturze. Prezentacje, spektakle, wystawy, dyskusje cieszyły się ogromnym zainteresowaniem zarówno monachijczyków, jak i turystów odwiedzających Bawarię.

W 1988 roku Fundacja ustanowiła coroczną nagrodę na Międzynarodowych Targach Książki za promocję polskiej książki w świecie. Jej dotychczasowymi laureatami były m.in. : Wydawnictwo Suhrkamp, Otto Sagner i Karl Dedecius z RFN, Wydawnictwo Europa z Węgier, Gallimard z Francji, Sallerio Editore z Włoch, „Noir sur Blanc” ze Szwajcarii, „Progress” z Rosji, „Narodowa Oświata” z Białorusi, Związek Pisarzy Litwy, Edmund Neustein z Izraela, Aleksandra i Jerzy Kulczyccy z Wielkiej Brytanii, Wydawnictwo Andrzej Frukacz Ex Libris Galeria Polskiej Książki, Chicago., m.in. za znakomite edytorsko wydanie 'Quo Vadis”.

Nagroda  w 2004 roku  trafiła  do rąk Rosjan: Andrieja Bazilewskiego, tłumacza, badacza i wydawcy literatury polskiej oraz Władimira Grigoriewa  popularyzatora literatury polskiej w Rosji, a w 2005 uhonorowano Verę Michalski - Hoffmann, współzałożycielkę wydawnictwa „Noir sur Blanc” (Szwajcaria).

Laureatem 2006 został Michael Krüger (Niemcy) za cenny wkład w prezentację pisarzy polskich czytelnikom niemieckojęzycznym. Michael Krüger jest pisarzem, krytykiem literackim i wydawcą, obecnie w Radzie Carl Hanser Verlag (Monachium), w którym ukazały sie utwory Gombrowicza, Różewicza, Miłosza i innych. Laureatami nagrody za 2007 rok zostały dwa wydawnictwa kijowskie, "Krytyka" oraz "Duch i Litera" założone w latach 90-tych, specjalizujące się w publikacjach z zakresu współczesnej kultury, myśli politycznej, historii i filozofii.

W 1989 roku Fundacja ustanowiła również nagrodę za debiut na Festiwalu Filmów Polskich w Gdyni oraz Nagrodę im. Krzysztofa Komedy dla młodego, wybitnie uzdolnionego muzyka jazzowego. Jej laureatami byli: Janusz Skowron (1989), Piotr Wojtasik (1990), Robert Majewski (1991), Cezary Konrad (1992), Leszek Możdżer (1993), Adam Cegielski (1994), Marcin Małecki (1995).

Za pośrednictwem Ambasady RP w Rzymie Fundacja przekazała  do Galerii Uffizi we Florencji autoportrety czterech malarzy krakowskich: Juliusza Joniaka, Jana Szancenbacha, Janiny Kraupe-Świderskiej, Józefa Lucjana Ząbkowskiego.

Zorganizowana przez FKP wystawa fotogramów Czesława Czaplińskiego „Artyści polscy w Ameryce” portretów wybitnych artystów polskich, której towarzyszył katalog wydany przy pomocy Fundacji została zaprezentowana w Warszawie, Chicago i Moskwie.

Współpraca z wydawnictwem „Forest Books” zaowocowała wydaniem w 1990 roku zbioru poezji Wisławy Szymborskiej „Ludzie na moście” w języku angielskim. Po otrzymaniu przez poetkę w 1996 roku Nagrody Nobla publikacja została wznowiona.

W 1998 roku, uznanym przez UNESCO za światowy rok mickiewiczowski w Sankt Petersburgu powołany został Komitet Mickiewiczowski, którego członkowie postanowili wydać nową wersję literacką „Pana Tadeusza” w przekładzie wybitnego poety rosyjskiego, Polaka z pochodzenia, jednego z najbardziej znanych specjalistów polskiej poezji doby Romantyzmu, Światosława Świackiego. Przekład uzyskał bardzo dobre opinie wybitnych polskich filologów i tłumaczy, jak również Czesława Miłosza. Fundacja pomogła w jego wydaniu.

W 1994 roku Fundacja pomogła w wydaniu książki „Egipt zapomniany czyli Michała hr. Tyszkiewicza dziennik podróży do Egiptu i Nubii (1861-62)”, unikalny opis prowadzonych przez archeologa-amatora prac wykopaliskowych na tle historycznych i kulturowych realiów XIX-wiecznego Egiptu..

Fundacja mając na uwadze rozproszenie i zniszczenie archiwów osobowych z okresu międzywojennego Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie zgromadziła dane bibliograficzne b. studentów i absolwentów tej uczelni,  które weszły do tomu „Z dziejów Almae Matris Vilnensis, Księga pamiątkowa ku czci 400-lecia założenia i 75-lecia wskrzeszenia Uniwersytetu Wileńskiego”, pod red. naukową Ludwika Piechnika SJ i Kazimierza Puchowskiego, wydanego w Krakowie, w  1996 roku.       

W 50. rocznicę śmierci I. J. Paderewskiego zorganizowany został  w Teatrze Wielkim galowy koncert, na który złożyły się utwory kompozytora w znakomitym wykonaniu orkiestry „Simfonia Varsovia” pod dyrekcją Jerzego Maksymiuka.  oraz charytatywnego koncertu noworocznego dla dzieci.

Wspólnie z Renault Polska zorganizowaliśmy Konkurs Renault Młodych Talentów dla młodych utalentowanych muzyków w wieku 15 - 18 lat. Finał Konkursu w obecności najwybitniejszych przedstawicieli świata muzycznego odbył się w Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Trójka laureatów została nagrodzona rocznymi stypendiami.

W 1999 roku Fundacja przygotowała - z okazji 180 rocznicy urodzin Stanisława Moniuszki - cykl koncertów pieśni i arii Moniuszki w Wilnie i Druskiennikach oraz uroczysty koncert „Moniuszko Europejski” na Zamku Królewskim w Warszawie. Wzięli w nim udział polscy i zagraniczni laureaci kolejnych edycji Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. St. Moniuszki. W 2001 roku z okazji IV Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Stanisława Moniuszki Fundacja sfinansowała druk 2000 kompletów pocztówek - projektów kostiumów do oper Moniuszki. W 2002 roku Fundacja uczestniczyła w obchodach 130 rocznicy śmierci Stanisława Moniuszki, włączając się aktywnie w promocję jego muzyki wśród młodzieży szkolnej. 

Z inicjatywy Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy Fundacja Kultury Polskiej przeprowadziła zbiórkę środków na wykonanie popiersia Jerzego Waldorffa. Rzeźba z brązu, ufundowana przez sponsorów i FKP została uroczyście odsłonięta w foyer Filharmonii 8 września 2000 roku, w dniu inauguracji XII Międzynarodowego Festiwalu Musica Antiqua Europae Orientalis.

20 października 2001 miała miejsce w teatrze ROMA premiera spektaklu muzycznego „Tango 3001” w wykonaniu Marty Górnickiej z zespołem, na którym zaprezentowano tanga Astora Piazzoli i Jerzego Petersburskiego. Fundacja dofinansowała ten ciekawy projekt artystyczny. W 2003 roku została nagrana w Polskim Radiu płyta rejestrująca ten spektakl, promocji której podjęła się FKP. 

Współpraca z Martą Górnicką była kontynuowana i w 2006 roku przy spektaklu „Piazzola” prezentowanym w Teatrze Ateneum.

W marcu 2007 Fundacja udzieliła pomocy organizacyjnej ceremonii odsłonięcia pomnika Chopina w Szanghaju. Szanghaj jest jednym ze światowych centrów chopinowskich. Autorką pomnika jest Chinka Lu Pin, absolwentka Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP. Ceremonii towarzyszyły liczne wydarzenia artystyczne i naukowe związane z dziedzictwem wielkiego kompozytora, m.in. recital Piotra Palecznego, koncert na 80 fortepianów , ekspozycja pamiątek chopinowskich. Z okazji odsłonięcia pomnika został odlany w brązie okolicznościowy medal.

Do znaczących imprez z zakresu sztuk plastycznych było sprowadzenie do Polski i prezentacja 109 prac podarowanych Narodowi Polskiemu przez wybitnego artystę Wojciecha Fangora, wystawa polskich i niemieckich artystów plastyków „Linie”, W sezonie letnim Fundacja Kultury Polskiej była współorganizatorem prezentacji plastycznych na Warszawskiej Starówce ART BARBAKAN 99.

Z okazji jubileuszu 80-lecia urodzin Tadeusza Różewicza w parku dworu w Petrykozach 28 września 2001, wspólnie z uczniami miejscowej gminy zorganizowano imprezę plenerową „Krąg Różewicza”.

W 2001 współorganizowaliśmy wyjazd studyjny artysty fotografika Grzegorza Torzeckiego do Tajlandii i Nowej Gwinei, której efektem był cykl wystaw w Warszawie (Galeria Sztuki Współczesnej Zachęta) i Łodzi oraz wydanie albumu fotografii.

Z kolei w lipcu 2003 roku Fundacja współpracowała przy realizacji wystawy rzeźb Jerzego Rudzińskiego przeznaczonych  dla Międzynarodowego Centrum Żeglarstwa i Turystyki Wodnej w Giżycku.

19 września 2003 roku miał miejsce w d. Fabryce Norblina wernisaż projektu „Polen-Deutschland-Europa” artystów malarzy Małgorzaty Szołtysik i Kuby Grydniewskiego, w którego realizacji  uczestniczyła Fundacja. Projekt ten został następnie powtórzony w Galerii Promocyjnej Staromiejskiego Domu Kultury oraz w Galerii Sopockiej. Wystawie towarzyszył katalog.

W dniu 1 marca 2002 z okazji jubileuszu trzydziestolecia Teatru „Stara Prochownia”, który zbiegł się z decyzją o zakończeniu funkcjonowania teatru, Fundacja wspólnie z Towarzystwem Przyjaciół Teatru „Stara Prochownia” zorganizowała imprezę pt. „Pożegnanie z Teatrem „Stara Prochownia”.

W 2002 roku FKP zaangażowała się w organizację jubileuszu 80-lecia urodzin i 55-lecia pracy twórczej wybitnego artysty Józefa Szajny, członka założyciela Fundacji. Na uroczystości jubileuszowe złożyły się: realizacja filmu dokumentalnego oraz sesja naukowa, prezentujące twórczość Jubilata, retrospektywna wystawa jego prac oraz spektakl teatralny przeniesiony z rzeszowskiego teatru.

Obchody jubileuszu pod honorowym patronatem Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego rozpoczęły się w dniu 12 marca ceremonią na Zamku Królewskim w Warszawie z udziałem przedstawicieli władz państwowych i samorządowych oraz środowisk twórczych. Następnego dnia w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski miała miejsce sesja naukowa przygotowana przez Fundację i Instytut Sztuki PAN poświęcona twórczości Józefa Szajny łącznie z pokazem filmów dokumentujących dokonania Jubilata. Imprezy  związane z jubileuszem Artysty odbyły się również w Krakowie, Rzeszowie i Tczewie.

10 lipcu 2001 roku FKP, wspólnie z Fundacją Kultury zorganizowała w kościele ewangelicko - augsburskim w Warszawie uroczysty koncert pod patronatem Premiera RP poświęcony Pamięci Ofiar Tragedii w Jedwabnem. W koncercie wykonano utwory Mikołaja Gomółki, Gustawa Mahlera i Krzysztofa Knittla. 

W dniu 9 listopada 2003 roku  Fundacja zorganizowała wspólnie z Filharmonią Narodową uroczysty, nadzwyczajny koncert symfoniczny pod patronatem Marszałka Sejmu RP Marka Borowskiego dla uczczenia 85 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Orkiestrę FN poprowadził Antoni Wit, solistą koncertu był światowej sławy artysta, jeden z najwybitniejszych skrzypków, laureat i juror Międzynarodowego Konkursu im. Henryka Wieniawskiego - Igor Ojstrach.  W koncercie wzięła też udział młoda skrzypaczka Patrycja Piekutowska.

W minionych 5 latach Fundacja wsparła ponadto kilka innych znaczących wydarzeń muzycznych, m.in. w 2001 roku prawykonanie dzieła Wojciecha Kilara Missa Pro Pace w ramach jubileuszu 100-lecia Filharmonii Narodowej oraz wykonanie tego utworu na zakończenie Festiwalu Muzycznego w Filharmonii Bydgoskiej, w 2003 roku cykl przedstawień baletowych pod wspólnym tytułem „Gala Baletowa”, realizowanych przez warszawski Teatr Wielki w Warszawie, Płocku i Radomiu.

Pozyskaliśmy też sponsorów dla organizacji konkursu wiedzy o Polsce wśród uczniów szkół polskich na Litwie. Akcja pod hasłem „Wielkie czytanie i rysowanie” prowadzona była na antenie Radia „Znad Willi”.

Po sukcesie pierwszej edycji akcji „O uśmiech dziecka” na Litwie Fundacja wspólnie z Wydawnictwem EX Libris przygotowuje kolejną edycję tej akcji, tym razem w Chicago. Zadaniem polonijnych dzieci jest wykonanie ilustracji do ulubionej polskiej legendy. Najlepsze prace wyłonione przez jury, zostaną zamieszczone w książce pod tym samym tytułem, co hasło akcji.

W Klubie Środowisk Twórczych „Prohibicja”  Fundacja zorganizowała szereg spotkań dyskusyjnych; w dniu 22 czerwca 1999 roku na temat „Kondycja artysty w dzisiejszej Polsce”, w dniu 25 października 1999 na temat współczesnego teatru polskiego. Dyskusji towarzyszyła promocja książki Joanny Godlewskiej „Najnowsza historia teatru polskiego”. W dniu 18 lutego  2000 roku spotkanie poświęcone było programowi władz Warszawy „Strategia rozwoju kultury w Warszawie”.

W okresie marzec-maj 2007 w Klubie Środowisk Twórczych - Art Kafe Fundacja zorganizowała cykl 8 spotkań zainspirowanych twórczością Witolda Lutosławskiego. W ramach cyklu odbyło się też spotkanie "Magiczne miejsca Warszawy" - "Warszawa w czasach Tyrmanda", spotkanie z Rafałem Marszałkiem i Jerzym "Dudusiem" Matuszkiewiczem, recital Sławy Przybylskiej oraz spektakl Teatru Probalistycznego Wojciecha Siemiona - "Traktat o łuskaniu fasoli" Wiesława Myśliwskiego. Cykl Wiosennych spotkań z kulturą zrealizowany został we współpracy z Tow. im. Witolda Lutosławskiego i pomocy finansowej Urzędu m.st. Warszawy. W październiku ruszył kolejny cykl 6 spotkań Warszawskie spotkania z kulturą. Inauguracyjny wieczór poświęcony był Międzynarodowemu Festiwalowi Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, a cykl zakończył uroczysty koncert zespołu Wałachowie i Lasoniowie, łączący motywy muzyki Karola Szymanowskiego z żywym, współczesnym etno.

Imprezy w ramach Warszawskich Spotkań z Kulturą w Klubie Środowisk Twórczych kontynuowane były również w 2008 roku w okresie od 14 maja do 3 grudnia.  Gościem jednego ze spotkań był prof. Paweł Kamiński, redaktor Wydania Narodowego dzieł wszystkich Fryderyka Chopina, kolejnego Beata Bolesławska, autorka monografii Andrzeja Panufnika. Dwa spotkania poświęcone były literatom związanym z Warszawą, Markowi Hłasce („Sonata Marymoncka, rzecz  o Marku Hłasce”) i Janowi Himilsbachowi, („Jestem Pisarzem...”), a Wojciech Siemion i jego aktorzy przedstawili spektakl „Mini Kosmos” i wielki świat Tadeusza Różewicza.

W  2001 roku Maciej Jabłoński, obecny sekretarz poznańskiej Filii Fundacji, zorganizował X edycję festiwalu „Dni Muzyki i Tańca” w Poznaniu. Festiwalowi patronował Marszałek Województwa Wielkopolskiego.

Fundacja udzieliła również pomocy przy wydaniu albumu  „Kocham cię Grodzie mój Piotrowy”, wydanym z okazji 300 - lecia  Sankt Petersburga, z tekstem Wojciecha Siemiona i zdjęciami Karoliny Siemion. Album prezydent RP Aleksander Kwaśniewski ofiarował prezydentowi Władimirowi Putinowi podczas rocznicowych obchodów w Sankt Petersburgu.

W 2003 roku Fundacja podarowała wydawnictwa poświęcone polskiej kulturze Sztokholskiemu Klubowi Polonijnemu „Obywatel Polski” z przeznaczeniem na nagrody dla nauczycieli języka polskiego w Szwecji z okazji Dnia Edukacji Narodowej. 

Od kwietnia 2004 Fundacja objęła patronat nad Staromiejskim Klubem Księgarza, aby zapobiec likwidacji  placówki obchodzącej 50-lecie istnienia.  Gromadzimy środki na kontynuację działalności Klubu. Od kilkudziesięciu lat najważniejszą imprezą organizowaną w Klubie jest "Warszawska Premiera Literacka" Spotkania z ludźmi kultury, wydawcami i przedstawicielami mediów odbywają się w ramach Czwartków Literackich. Ponadto Klub gości wydawnictwa, odbywają się w nim promocje książek, wieczory autorskie itp.

Również w kwietniu 2004 roku Fundacja była współorganizatorem dwóch koncertów w Nowym Sączu z cyklu „Z muzyką bliżej Europy”.  W programie koncertów Orkiestra Sinfonietta Cracovia wykonała „Cztery pory roku”.

Fundacja ufundowała również nagrodę im, Janiny Korolewicz-Waydowej dla najlepszego mezzosopranu na Międzynarodowym Festiwalu Wokalnym im. Stanisława Moniuszki.(2004).

 W 2005 roku Fundacja była współorganizatorem Konkursu Literackiego „Czwartki Literackie Zeptera”. Założeniem Konkursu jest działanie na rzecz rozwoju czytelnictwa i twórczości literackiej poprzez promocję publikacji niosących pozytywne przesłania. Nagrody przyznawane są w dwóch kategoriach. Pierwszym Laureatem nagrody Książka Roku został Janusz Głowacki za autobiograficzną powieść „Z głowy”, za Debiut Roku uznano zbiór opowiadań Rafała Wojasińskiego „Złodziej ryb”.

W 2006 roku Fundacja była współorganizatorem dwóch imprez plastycznych. 12 października w Traffic Clubie miało miejsce otwarcie wystawy Waldemara „Majora” Fydrycha, poświęconej symbolowi akcji Pomarańczowej Alternatywy – krasnoludkowi. 21 października wspólnie z Fundacją Skrzydlaci Wśród Nas w pracowni artystycznej Krzysztofa Oraczewskiego w Duchnowie zostało zorganizowane „Jesienne Studio Sztuki” - występy artystów, ekspozycje malarskie, graficzne, fotografie i prezentacje audiowizualne. W czasie imprezy została przeprowadzona zbiórka pieniędzy na pomoc dla artystów niepełnosprawnych.

Fundacja nawiązała współpracę z Fundacją „Klucz”, działającą na rzecz edukacji i upowszechniania czytelnictwa wśród osób niewidomych i słabo-widzących. Obie instytucje organizują wspólnie akcję przekazania kopii nagranych książek będących w zasobach Archiwum Polskiego Radia. Pozycje te zostaną przetworzone do używanego w świecie formatu cyfrowych książek multimedialnych DAISY i udostępnione osobom niedowidzącym, szczególnie uczącej się młodzieży.

Fundacja kontynuowała współpracę z Agencją Kontakt-Grzegorz Furgo, z którą przygotowaliśmy wystawę CZAS w PKiN (27.02-29.10.2006), prezentującą współczesne japońskie technologie. Wystawa skierowana była głównie dla młodzieży szkolnej i posiadała duży walor edukacyjny.

Fundacja objęła patronatem honorowym wystawę i promocję albumu „Czarodziejski Świat Łazienek Królewskich w Warszawie” autorstwa prof. Marka Kwiatkowskiego. Wystawa prezentowana była we wrześniu 2006 w Wilnie, w budynku Arsenału, w maju 2007 zostanie przeniesiona do Chicago oraz do Waszyngtonu.

Fundacja zapewniła pomoc organizacyjną w przygotowaniu wystawy Witolda Kaczanowskiego w Muzeum Sotheby's w Amsterdamie. Witold Kaczanowski, polski malarz, grafik i rzeźbiarz, zamieszkały w USA obchodził w 2007 75 rocznicę urodzin. Patronat nad wystawą objął Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz. Wystawie towarzyszył okazały, starannie wydany album.

Szczególną troską FKP otacza młodych artystów - przyznaje stypendia twórcze, organizuje wystawy i koncerty, finansuje wyjazdy na międzynarodowe przeglądy i konkursy. Od 1988 roku Fundacja udzieliła wsparcia ponad 150 młodym twórcom, fundując m.in. stypendia dla polskich studentów kształcących się na uczelniach artystycznych zagranicą, w dziedzinie muzyki: Karolina Duczmal (USA), Agata Jaskułka (Freiburg), Jakub Bokun (Paryż), choreografii: Aleksandra Stanisławska, (Sankt Petersburg), Jacek Łukomski (Lipsk), Izabella Mikołajczak (Nowy Jork), reżyserii: Jan Dowiat (Nowy Jork). 

Ponadto pomoc otrzymali m.in. Bartłomiej Rybak na podyplomowe studia dyrygenckie w Amsterdamie, Sławomir Gepner, student choreografii w St. Petersburgu, Rafał Sabana na staż reżyserski w Royal Court w Londynie, Elżbieta Nowotarska i Agnieszka Siewiec na studia wokalne w Berlinie oraz flecistka Karolina Pazdrowska.

We wrześniu 2002 roku Fundacja wsparła działania Anny Kękuś - absolwentki Wydziały Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie, co zaowocowało realizacją spektaklu na podstawie utworu Zbigniewa Herberta „Drugi Pokój”. W roku 2003 Fundacja kontynuowała pomoc przy kolejnych realizacjach teatralnych tej reżyser, w Koszalinie i Mazowieckim Centrum Kultury „Zgrzytów” Enzo Cormaana, w Szczecinie „Kolacji dla głupca” Fancisa Vebera. W roku 2003 Fundacja kontynuowała pomoc przy kolejnych realizacjach teatralnych tej reżyser, w Koszalinie i Mazowieckim Centrum Kultury „Zgrzytów” Enzo Cormaana, w Szczecinie „Kolacji dla głupca” Fancisa Vebera.

Z Krajowym Biurem Koncertowym współorganizowaliśmy mistrzowskie warsztaty muzyczne w Zakopanem i Radziejowicach, z Biurem Impresaryjnym cykliczne koncerty gitarowe w Warszawie i na Mazowszu.

W październiku 2002 Fundacja udzieliła wsparcia Oddziałowi Warszawskiemu Związku Literatów Polskich przy organizacji kolejnej edycji Warszawskiej Jesieni Poezji, promocji poezji wśród jej miłośników, a przede wszystkim młodzieży na Mazowszu

Fundacja pomogła w 2006 w przygotowaniu strony internetowej Lutosławski Piano Duo (Karolina Sitarz, Bartłomiej Wąsik), dzięki której można promować ten młody zespół mający już na swoim koncie nagranie płyty w Polskim Radiu, szereg koncertów i bardzo dobre recenzje krytyków muzycznych.

Fundacja podpisała w 2006 porozumienie o współpracy z Towarzystwem Muzycznym im. Ignacego J. Paderewskiego w Bydgoszczy. Strony zobowiązują się względem siebie do realizowania wspólnych przedsięwzięć na rzecz prezentacji twórczości I. Paderewskiego. Fundacja objęła patronat nad Międzynarodowymi Konkursami Pianistycznymi dla młodzieży organizowanych przez Towarzystwo.

Nakładem Fundacji ukazał się również unikalny, niezwykle potrzebny informator o polskich fundacjach kultury. Jest to już jego III edycja. Pierwsze wydanie miało miejsce w 1990 r., drugie w 1994 r.

Publikacja ta jest niezwykle potrzebna zarówno dla środowiska organizacji pozarządowych, działających w sferze kultury jak i dla twórców poszukujących pomocy w swych artystycznych działaniach oraz potencjalnych sponsorów.